De constante herschikking van Vitor Bruno laat RSC Anderlecht zoeken naar een duidelijke basiself

RSC Anderlecht is uitgeschakeld uit de Croky Cup na een nederlaag tegen Beerschot en staat nu voor een beslissende week in de Europa League en de binnenlandse competitie, een situatie die de zorgen over de altijd wisselende opstellingen van manager Vítor Bruno heeft vergroot.

Het roteren van de startelf

De benadering van Bruno ziet posities voortdurend verschuiven, waarbij spelers uit de gunst vallen om vervolgens in nieuwe rollen terug te verschijnen. Mario Stroeykens, die voorheen nauwelijks in de plannen stond, startte tegen Beerschot en opnieuw tegen Dinamo Zagreb, dit keer als verdedigende middenvelder. Ilias Koutsoupias werd ingezet in een gevorderde rol naast de diepzittende spits Tawfik Bentayeb, terwijl Thelo Aasgaard werd gevraagd lager op het veld te spelen.

Deze aanpassingen zijn geen illegale tactieken, maar ze benadrukken hoe vaak individuen in onbekende posities worden gedwongen. De vraag is nu of RSC Anderlecht oplossingen kan vinden of slechts nieuwe twijfels creëert.

Midfieldexperimenten en kostbare aankopen

Stroeykens speelde ook als nummer zes tegen Cercle Brugge, een rol die hij in Zagreb herhaalde nadat Bruno zijn selectie grondig had geschud. De eerder buiten de selectie staande aanvallende middenvelder werd gedwongen het spel te organiseren, wat een mogelijke doorbraak suggereert maar ook de voortdurende zoektocht naar een vaste middenveld onderstreept.

Romeo Amane, afgelopen zomer voor een aanzienlijke som ondertekend, heeft zeer beperkte minuten gekregen. Hij werd weggelaten uit de selectie tegen Beerschot, op de bank geplaatst voor de confrontatie met Zagreb en pas in de slotfase ingeschoven, zonder ooit een startplaats te bemachtigen ondanks de investering.

Marco Kana kende een vergelijkbare neergang. Na een slechte prestatie tegen Cercle Brugge verdween hij uit de startelf, waarbij Stroeykens zijn plaats innam als verdedigende middenvelder. Het contrast is schrijnend: Kana was ooit een belangrijke middenveldoptie en staat nu ver onderaan de ranglijst.

Op de vleugels roteren Lukáš Ambros en Oliver Antman, terwijl Aasgaard vaak lager speelt dan zijn voorkeurpositie. In Zagreb werd centrale verdediger Kaïs Barry ingezet als rechtsback, een zet mogelijk gedreven door blessures of de zoektocht naar balans, maar die bovendien Bruno's wekelijkse puzzels illustreert.

Jonge talenten uit de Neerpede‑academie, Joshua Nga Kana en Jayden Onia‑Seke, maakten indruk op zeventien jaar en kregen kansen in de eerste ploeg, om vervolgens kort daarna te verdwijnen uit de speeldagselecties. Hun vroege blootstelling heeft zich niet vertaald naar vaste rollen.

Voorin lijkt Bentayeb nu de voorkeur te krijgen boven Mihajlo Cvetković en Danylo Sikan. Adriano Bertaccini, die het winnende doelpunt maakte tegen Cercle Brugge, stond op de bank in Zagreb maar kreeg later van Bruno te horen dat hij meer minuten kon krijgen, een opmerking waarvan de manager toegaf dat die hem aan het denken zet.

RSC Anderlecht heeft rond de zomer ongeveer tien nieuwe spelers toegevoegd, een turnover die tijd nodig heeft om samenhang te ontwikkelen. Toch moet de club, na Europese tegenslagen en het bekerverlies, verder gaan dan elke selectie als een experiment behandelen en beginnen met het vormen van een herkenbaar team.