De draaideur van KBVB ziet zes CEO's en zes voorzitters in een decennium

De Belgische Voetbalbond (KBVB) heeft zes CEO's en evenveel voorzitters ontslagen in de afgelopen tien jaar, een personeelsverloop dat werd benadrukt nadat Netflix de bond had benaderd om een scenario op te halen dat in haar serie werd gebruikt. De botsing tussen voorzitter Pascale Van Damme en CEO Peter Willems belichaamt de onrust.

Netflix‑drama weerspiegelt spoorwegtragedie

De Amerikaanse (Amerika) serie van Netflix “House of Cards” leidde tot een oproep aan de KBVB nadat een scène een personage een criticus op de passerende spoorsporen duwde. Het hoofdkantoor van de bond in Tubeke ligt slechts enkele meters van een actieve spoorlijn, een toeval dat de serie onbedoeld weerspiegelt. “Kent u de bekroonde serie ‘House of Cards’ nog?” schreef Niels Vleminckx Sport, waarbij hij de griezelige parallel opmerkte.

Botsingen tussen voorzitter‑CEO stimuleren personeelsverloop

“Het koningsdrama tussen bondsvoorzitter Pascale Van Damme en haar CEO Peter Willems” vat de machtsstrijd samen die een kenmerk van de organisatie is geworden. Op dinsdag zou Van Damme Willems op de metaforische spoorsporen hebben geduwd, een echo van een soortgelijke confrontatie drie jaar eerder.

Drie jaar eerder duwde voormalig voorzitter Paul Van Den Bulck toenmalige CEO Peter Bossaert op een vergelijkbare manier, wat een patroon van persoonlijke conflicten aangeeft die uitmonden in professionele ontslagen. Beide incidenten onderstrepen de gespannen relatie tussen de hoogste politieke figuur van de bond en haar chief executive.

Van Damme kon niet accepteren dat Willems haar leiderschap had bekritiseerd bij FIFA en UEFA, terwijl Van Den Bulck klaagde dat hij nauwelijks manoeuvreerruimte kreeg, ondanks dat hij meer wilde doen dan linten knippen en handen schudden. Deze klachten illustreren het diepgewortelde wantrouwen dat het ronddraaiende-deur-effect voedt.

Twee CEO's zijn “sneuvelen” na ruzies met hun eigen voorzitters, een duidelijke herinnering dat persoonlijke vendetta's vaak de organisatieverandering bepalen. De frequentie van dergelijke vertrekken wijst op een systematisch probleem in plaats van op geïsoleerde incidenten.

Een decennium van vluchtig leiderschap

Elf jaar geleden werd Steven Martens gedwongen te vertrekken nadat een interne audit een beleid aan het licht bracht dat de schaarse middelen overschreed. Sindsdien is de gemiddelde ambtstermijn van een chief executive van de KBVB gekrompen tot slechts één jaar en zeven maanden.

Peter Willems nam de CEO‑rol op zich in de herfst van 2024 en wordt al omschreven als vertoonend “een gebrek aan besluitvaardigheid” en “een gebrek aan persoonlijkheid”. Zijn voorganger Piet Vandendriessche bleef slechts acht maanden en trok dezelfde kritiek, wat een terugkerend leiderschapsdeficit onderstreept.

Peter Bossaert, de laatste “sterke” CEO, werd door het bestuur bestempeld als een “zonnekoning”, een bijnaam die uiteindelijk bijdroeg aan zijn ondergang. Daarentegen vertegenwoordigde Koen De Brabander het tegenovergestelde uiterste – een kostenbeschermer en “grijze muis” gericht op bezuinigingen.

Toen Mehdi Bayat in 2019 voorzitter werd, werd zijn ambtstermijn verkort nadat Bossaert hem vroeg te vertrekken, uit angst voor juridische repercussies in de “Propere Handen”‑zaak. “Voor de zaak‑Propere Handen” citeerde het bestuur de noodzaak van een schone governance.

De KBVB bevindt zich nu opnieuw in een herhaling van dezelfde ingrediënten, waarbij leiderschapsstabiliteit ongrijpbaar blijft en de toekomstige koers van de bond nog onzeker is.