Mario van der Ende uit 1993: zorgen over arbitrage en toekomstplannen

In het voorjaar van 1993 sprak VI‑journalist Bert Nederlof uitgebreid met topscheidsrechter Mario van der Ende, toen 37 jaar oud, over zijn ijzersterke seizoen, Europese opdrachten en de zorgen die hij had over de begeleiding en faciliteiten voor arbiters in die periode.

De rubriek VI Tijdmachine publiceert regelmatig terugblikken uit het archief; deze editie brengt ons terug naar dat specifieke voorjaar. Het interview werd destijds grondig gedocumenteerd en vormt nu een historisch venster op de arbitragewereld.

De 37‑jarige Van der Ende beschreef een seizoen waarin hij zowel nationaal als in Europees verband sterk presteerde. Hij kon tevreden terugkijken op zijn ontwikkeling en de kwaliteit van de wedstrijden die hij fluitte.

Ondanks die successen maakte hij zich zorgen over de begeleiding en de faciliteiten die beschikbaar waren voor scheidsrechters. Volgens hem waren er nog aanzienlijke verbeterpunten om de kwaliteit van het vak te waarborgen.

Ambities en veranderende arbitrage

"Het gaat lekker, maar ik heb nog lang niet het idee dat ik aan mijn top zit," verklaarde Van der Ende. Hij kreeg steeds aantrekkelijkere wedstrijden, maar merkte op dat de leeftijdsverlaging naar 45 jaar al enkele top‑arbiters had doen vertrekken. Hij gaf aan dat er sinds zijn debuut in 1987 weinig fundamentele veranderingen waren, behalve een andere benadering van fouten.

Hij illustreerde dit met een anekdote: bij een PSV‑Roda‑wedstrijd gaf hij destijds acht gele kaarten zonder opschudding, terwijl hij nu zes zou geven en men meteen reageert op zijn naam. Toch beweerde hij dat zijn stijl niet wezenlijk was veranderd.

Na zijn eerste Eredivisie‑wedstrijd, PSV tegen PEC Zwolle, stopte hij op een parkeerplaats omdat de emoties hem te veel werden. Hij gaf toe dat hij toen nog niet zeker wist of hij het niveau van de Eredivisie aankon, maar later bleek dit wel.

Internationale uitdagingen en persoonlijke groei

Zijn achttiende interland was tegen Denemarken‑Spanje, een wedstrijd die hij als minder stressvol beschouwde dan de logistieke rompslomp in zuidelijke landen. Daar kreeg hij een politiebusje en drie motoragenten om zo snel mogelijk het stadion te bereiken, een zenuwslopende ervaring die hij als zwaarder dan de wedstrijd zelf beschouwde.

Van der Ende besefte dat hij de top kon bereiken al na twee jaar fluiten, mede dankzij de steun van zijn relatie met Leo van der Kroft, die hem voortdurend aanspoorde met beide benen op de grond te blijven. Hij ziet nu veel jonge talenten die opstaan, maar benadrukt dat hij altijd zichzelf is gebleven.