Meunier betreurt onverwachte positie‑wissel bij Club Brugge

Op een zonnige middag in het Jan Breydelstadion staart Thomas Meunier, nu verdediger bij Paris Saint‑Germain, terug op zijn eerste dagen bij Club Brugge, waar hij in 2011 voor ongeveer 200.000 euro van Virton werd gehaald als 19‑jarige spits, met een brede glimlach.
Toen de West‑Vlamingen hem in 2011 voor ongeveer 200.000 euro bij Virton wegplukten, was Meunier negentien jaar en vooral een aanvaller. Bij Virton speelde hij als een aanvallend talent dat graag met de bal aan de slag ging. Een spectaculaire rabona‑goal op volle snelheid zette hem stevig in de kijker.
Aanvallende roots bij Virton
In een interview met The Athletic verklaarde hij: “Ik ben een spits!”. Hij voegde toe dat hij pas op zijn tweeëntwintigste jaar verdediger werd, maar van jongs af aan een nummer tien was. Zijn kwaliteiten lagen in het krijgen van de bal en het maken van het spel, en hij kon zowel links, rechts als als nummer negen spelen.
Bij Club Brugge begon het ook zo. Meunier scoorde bij zijn debuut en maakte kort daarna indruk in een spectaculaire 5‑4‑nederlaag tegen Genk, waarin Kevin De Bruyne drie keer scoorde. Enkele maanden later kreeg de club een defensief probleem voor een Europese wedstrijd.
Courtois wil met Genk groeien en ziet Club Brugge als voorbeeld
Onverwachte omschakeling naar rechtsachter
Club Brugge zocht een oplossing op de rechtsachter en vroeg Meunier die kans te wagen. “Het was niet gepland. Ze zeiden: ‘Doe gewoon je werk en dan zien we wel’,” herinnert hij zich. De positie‑wissel werd een noodoplossing die nooit meer werd teruggedraaid.
Zijn grootste spijt, aldus Meunier, is dat hij die dag een goede wedstrijd heeft gespeeld. “Mijn grootste spijt is dat ik die dag een goede wedstrijd heb gespeeld,” zei hij, verwijzend naar de wedstrijd die de omschakeling in gang zette. Deze uitspraak onderstreept hoe onverwacht de wending was.
De verandering bleek zowel de beste als de slechtste sportieve beslissing van zijn carrière. Meunier groeide uit tot een moderne rechtsachter, verdiende een transfer naar Paris Saint‑Germain en werd jarenlang een vaste waarde in de Rode Duivel. De aanvaller in hem verdween echter nooit helemaal.
“Als ik als nummer negen alleen maar op mijn positie moest blijven staan, lukt dat niet. Ik moet bewegen. Geef me gewoon de bal en dan spelen we,” benadrukt hij. Het aanvallende DNA dat hij in het West van België ontwikkelde, blijft de basis van zijn spel, ongeacht de positie.