LIVE
Geen live wedstrijden
🌍 Andere regio's

DACH
British Isles
Iberisch Schiereiland
Scandinavië
Balkan
Baltische Staten
Centraal en Oost-Europa
Mediterraan
Benelux
Andere landen


ONE GAME. ONE COMMUNITY. ALL TOGETHER.
← Terug naar artikels

Nations League

Nations League 2026/27: Spectaculaire ontknoping, verrassende uitslagen en acht landen die blijven dromen van de titel

·
Nations League 2026/27: Spectaculaire ontknoping, verrassende uitslagen en acht landen die blijven dromen van de titel

België verrijst tegen Italië, Engeland breekt een Spaanse recordreeks, Duitsland vernedert Oranje en Haaland schrijft in de slotseconden een nieuw hoofdstuk in de Noorse voetbalgeschiedenis.

18 november 2026 | Internationaal voetbal

Soms heeft voetbal negentig minuten nodig om een verhaal te vertellen. Soms volstaat één ogenblik.

Een strafschop diep in de toegevoegde tijd. Een doelman die een penalty stopt wanneer zijn ploeg niets meer te winnen lijkt te hebben. Een Europese grootmacht die vijf doelpunten om de oren krijgt. Of een nationale ploeg die na elf minuten tegen een achterstand aankijkt en een uur later een overwinning viert die haar seizoen redt.

De groepsfase van de UEFA Nations League 2026/27 had het allemaal.

Tussen 24 september en 17 november vochten de Europese nationale ploegen niet alleen om punten, maar ook om prestige, promotie en een plaats tussen de acht overgebleven kandidaten voor de eindzege. Sommige favorieten bevestigden hun reputatie. Andere ontdekten hoe klein de afstand tussen triomf en vernedering kan zijn.

En terwijl Frankrijk, Duitsland, Engeland en Portugal hun groepen wonnen, schreven België, Nederland, Spanje en Noorwegen hun eigen verhalen om de kwartfinales te bereiken.

Acht landen mogen blijven dromen van de trofee. Voor acht andere deelnemers uit de hoogste divisie eindigt de strijd om de eindzege hier.

Maar het meest opmerkelijke aan deze Nations League is misschien niet wie doorgaat.

Het is de manier waarop.

België: van de rand van de uitschakeling naar een onvergetelijke avond

Er zijn wedstrijden die een overwinning opleveren. En er zijn wedstrijden die een nationale ploeg opnieuw geloof geven.

Voor België werd de thuiswedstrijd tegen Italië zo’n avond.

De Rode Duivels begonnen hun laatste groepswedstrijd op de derde plaats. Frankrijk had zich stevig in de strijd om de groepswinst gemengd en Italië stond tussen België en een plaats in de kwartfinales.

De opdracht was duidelijk, maar daarom niet minder zwaar.

Toen Francesco Pio Esposito Italië al na elf minuten op voorsprong bracht, leek het scenario bijzonder onaangenaam te worden. De Italianen hadden hun uitgangspositie versterkt en België moest reageren tegen een tegenstander die over voldoende ervaring en kwaliteit beschikte om een voorsprong te verdedigen.

Maar de Belgische reactie was indrukwekkend.

Maxim De Cuyper bracht de stand opnieuw in evenwicht. Nathan Ngoy zorgde kort daarna voor de ommekeer. En toen Jérémy Doku zich na 26 minuten tussen de Italiaanse verdedigers door werkte en de 3-1 binnentrapte, was de wedstrijd volledig gekanteld.

De Italiaanse defensie, doorgaans een van de fundamenten van de nationale ploeg, vond geen antwoord op de Belgische snelheid en directheid.

Kevin De Bruyne kwam dicht bij een vierde treffer, maar Gianluigi Donnarumma duwde zijn schot tegen de paal. Na de rust probeerde Italië opnieuw aansluiting te vinden, maar het was Diego Moreira die een Belgische tegenaanval afwerkte.

Het werd 4-1.

En zelfs toen Italië in de slotfase nog een strafschop kreeg, bleef de Belgische avond overeind. Senne Lammens hield Esposito van een tweede doelpunt en bezegelde daarmee de Italiaanse ontgoocheling.

De overwinning betekende meer dan drie punten.

België eindigde met twaalf punten als tweede achter Frankrijk en plaatste zich voor de kwartfinales. Italië bleef met tien punten achter en zag zijn Europese campagne om de Nations League-titel eindigen.

Onder bondscoach Mark van Bommel, aangesteld in juli 2026, kende België nochtans een wisselvallige groepsfase. Een uitoverwinning tegen Italië en een overtuigende thuiszege tegen Turkije werden afgewisseld met twee nederlagen tegen Frankrijk, waaronder een pijnlijke 4-1 in Frankrijk.

Toch bleef de ploeg overeind wanneer de druk het grootst werd.

Ook individueel waren er hoopgevende signalen.

De Bruyne beëindigde de groepsfase als Belgische topschutter met drie doelpunten en twee assists. Charles De Ketelaere leverde drie assists en bevestigde daarmee zijn groeiende betekenis in het aanvallende spel.

Maar vooral het optreden van Doku tegen Italië zal blijven hangen.

Zijn doelpunt was een demonstratie van individuele klasse, maar symboliseerde ook iets groters: het vermogen van de Belgische ploeg om een wedstrijd open te breken wanneer voorzichtigheid geen optie meer was.

De Rode Duivels behoren opnieuw tot de laatste acht.

Dat is geen garantie op een nieuwe Europese triomf. Wel het bewijs dat België, ondanks de moeilijke momenten, nog altijd over de kwaliteit beschikt om een topland uit te schakelen.

Frankrijk: Zidane vindt de weg, maar niet zonder hindernissen

Aan de andere kant van groep A1 eindigde Frankrijk waar het vooraf ongetwijfeld had willen staan: helemaal bovenaan.

Dertien punten, vier overwinningen en een ticket voor de kwartfinales.

Toch vertelt die eindstand niet het volledige verhaal.

De terugkeer van Zinédine Zidane als bondscoach gaf de Franse campagne een bijzonder karakter. Een van de grootste namen uit de Franse voetbalgeschiedenis stond opnieuw aan het roer, ditmaal met de opdracht een nationale ploeg te leiden die gewend is aan de hoogste verwachtingen.

De start was veelbelovend.

Frankrijk won zijn eerste twee wedstrijden tegen Turkije en België, speelde gelijk tegen Italië en versloeg vervolgens België met 4-1.

Vier wedstrijden zonder nederlaag.

Maar in Milaan botsten de Fransen op hun grenzen. Italië won met 3-1 en bracht opnieuw spanning in de strijd om de groepswinst.

Frankrijk moest op de laatste speeldag tegen Turkije reageren.

Dat lukte, al gebeurde het zonder de vanzelfsprekendheid waarmee grote kampioenen soms hun wedstrijden naar zich toe trekken.

Een eigen doelpunt van Emirhan Topçu brak de wedstrijd open. Vervolgens vierde Eli Junior Kroupi zijn eerste doelpunt voor de Franse nationale ploeg. De late aansluitingstreffer van Abdülkerim Bardakcı zorgde nog voor spanning, maar Frankrijk hield stand: 2-1.

De Fransen eindigden als groepswinnaar.

Op individueel vlak was Michael Olise de opvallendste aanvallende kracht. Met vijf doelpunten en twee assists drukte de speler van Bayern München nadrukkelijk zijn stempel op de campagne.

Zijn prestaties tonen dat Frankrijk ook naast zijn gevestigde sterren over spelers beschikt die wedstrijden kunnen beslissen.

De Fransen hebben hun eerste doel bereikt. Maar de nederlaag in Italië en de moeizame slotwedstrijd herinneren eraan dat ook deze ploeg kwetsbaar blijft.

Duitsland en Nederland: drie dagen tussen euforie en vernedering

Als één groep de onvoorspelbaarheid van de Nations League samenvat, dan is het groep A2.

Duitsland, Nederland en Griekenland eindigden alle drie met elf punten.

Drie landen, hetzelfde puntenaantal en toch drie verschillende emoties.

Duitsland werd groepswinnaar. Nederland eindigde tweede. Griekenland bleef achter, ondanks een campagne waarin het evenveel punten verzamelde als beide kwartfinalisten.

Het verschil werd uiteindelijk gemaakt door de onderlinge resultaten.

Voor Nederland was het contrast nauwelijks groter denkbaar.

Op 13 november beleefde Oranje een indrukwekkende avond. Griekenland werd met 7-0 verslagen en Tijjani Reijnders maakte drie doelpunten.

De ploeg van bondscoach Xavi Hernández leek met die prestatie een krachtig signaal aan Europa te geven.

Drie dagen later volgde de ontnuchtering.

In Berlijn werd Nederland met 5-0 verslagen door Duitsland.

Het was geen nipte nederlaag waarin een ongelukkig tegendoelpunt het verschil maakte. Duitsland domineerde vooral na de rust en maakte van de slotwedstrijd een demonstratie van aanvallende efficiëntie.

Derry Scherhant opende kort voor de rust de score. Vervolgens nam Florian Wirtz de wedstrijd over.

Met twee doelpunten leidde hij de Duitse aanval, terwijl ook Nico Schlotterbeck en Brajan Gruda het scorebord lieten oplopen.

Vijf doelpunten tegen een historische rivaal.

Voor Duitsland vormde die overwinning de bekroning van een groepsfase die allesbehalve overtuigend was begonnen.

Onder Jürgen Klopp won Duitsland in zijn eerste vier wedstrijden slechts één keer. Er werd verloren van Griekenland en tweemaal gelijkgespeeld.

De twijfels waren begrijpelijk.

Maar in november volgden twee overwinningen, tegen Servië en Nederland, die voldoende bleken voor de groepswinst.

Wirtz eindigde met vier doelpunten als Duitse topschutter. Gruda liet met twee doelpunten en twee assists in slechts twee optredens eveneens een bijzonder sterke indruk achter.

Nederland moest ondertussen de zwaarste nederlaag van zijn campagne verwerken.

Toch was de schade sportief niet fataal. Dankzij de onderlinge resultaten met Duitsland en Griekenland bleef Oranje tweede en verzekerde het zich eveneens van een plaats bij de laatste acht.

Voor Griekenland was de ontgoocheling minstens even groot.

De Grieken hadden Duitsland eerder met 1-0 verslagen en wonnen ook hun laatste wedstrijd tegen Servië dankzij een doelpunt van Giorgos Masouras.

Elf punten bleken niet voldoende.

Dat is de hardheid van een competitie waarin niet alleen het totale puntenaantal telt, maar ook de prestaties tegen rechtstreekse concurrenten.

Servië eindigde bovendien zonder één punt, een bijzonder pijnlijke campagne die het land naar de promotie- en degradatieplay-offs verwijst.

Voor Duitsland en Nederland begint in maart een nieuw hoofdstuk.

Voor Griekenland blijft vooral de vraag hangen hoeveel meer een nationale ploeg moet doen om door te stoten wanneer elf punten niet volstaan.

Engeland: een historische avond in Madrid

Sommige overwinningen krijgen pas echt betekenis wanneer men weet wat eraan voorafging.

Spanje had 43 opeenvolgende wedstrijden niet verloren.

Een indrukwekkende reeks die iets vertelde over de continuïteit, de technische kwaliteit en het zelfvertrouwen van een nationale ploeg die zich jarenlang tussen de Europese grootmachten had gehandhaafd.

Op 15 november kwam daar in Madrid een einde aan.

Engeland won met 2-3.

De ploeg van Thomas Tuchel had de groepsfase met een nederlaag tegen dezelfde tegenstander geopend. Spanje won destijds met 2-3 op Wembley.

Maar daarna volgde een Engelse reeks van vijf opeenvolgende overwinningen.

De 7-0 tegen Kroatië was daarvan het meest indrukwekkende resultaat. Toch werd de overwinning in Madrid misschien de belangrijkste.

Harry Kane opende de score vanaf de strafschopstip. Na de rust vergrootten Ezri Konsa en Ben White de voorsprong tot 0-3.

Engeland leek de wedstrijd volledig onder controle te hebben.

Maar Spanje gaf zich niet gewonnen.

Na een overtreding van Elliot Anderson op Lamine Yamal moest Engeland met tien verder. Mikel Oyarzabal benutte de strafschop en Nico Williams bracht met een tweede Spaanse doelpunt de spanning volledig terug.

Plots moest Engeland overleven.

Doelman James Trafford speelde in de slotfase een belangrijke rol en hielp zijn ploeg de voorsprong te behouden.

Toen het laatste fluitsignaal klonk, was niet alleen de Spaanse ongeslagen reeks voorbij.

Engeland had ook de groepswinst veiliggesteld.

Met vijftien punten eindigden de Engelsen op gelijke hoogte met Spanje, maar boven de Zuid-Europeanen in het klassement.

Het gezicht van de Engelse campagne was opnieuw Harry Kane.

De aanvaller maakte acht doelpunten en eindigde daarmee als topschutter van de volledige groepsfase.

Daarbovenop passeerde hij Peter Shilton als recordinternational van de Engelse mannenploeg.

Ook Jude Bellingham was bijzonder belangrijk. Met zes assists was hij de beste aangever van de groepsfase.

Voor Spanje blijft de uitschakeling van de eerste plaats een teleurstelling, maar geen ramp.

De ploeg van Luis de la Fuente won vijf van zijn zes wedstrijden en blijft een van de acht kandidaten voor de eindzege.

Voor Kroatië en Tsjechië was het verhaal veel minder positief.

Kroatië verzamelde slechts zes punten en verloor vier wedstrijden op rij voordat het op de slotspeeldag met 2-1 van Tsjechië won.

Tsjechië kende een nog zwaardere campagne: zes wedstrijden, zes nederlagen en nul punten.

Het land degradeert rechtstreeks naar divisie B.

Kroatië moet via de play-offs proberen zijn plaats op het hoogste niveau te behouden.

Noorwegen: Haaland weigert het einde te aanvaarden

Er zijn momenten waarop zelfs de meest ervaren voetballiefhebber denkt te weten hoe een wedstrijd zal eindigen.

Denemarken tegen Noorwegen, 17 november 2026.

Na amper veertien minuten stond Denemarken met 2-0 voor.

Rasmus Højlund had de score geopend. Pierre-Emile Højbjerg verdubbelde de voorsprong.

Voor Noorwegen leek de avond uit te draaien op een pijnlijke mislukking.

De ploeg had een overwinning nodig om zich rechtstreeks voor de kwartfinales te plaatsen. Denemarken leek op weg naar die tweede plaats achter Portugal.

Maar Noorwegen had Erling Haaland.

Nog voor de rust bracht de spits de spanning terug met de 2-1.

Het was zijn vijfde doelpunt van de campagne.

Denemarken bleef echter lange tijd overeind.

Pas in de 83e minuut bracht Martin Ødegaard met een schot de stand opnieuw in evenwicht.

Twee tegen twee.

Nog steeds onvoldoende voor Noorwegen.

De wedstrijd leek af te stevenen op een resultaat waarmee Denemarken zijn plaats bij de laatste acht zou veiligstellen.

Tot diep in de toegevoegde tijd.

Noorwegen kreeg een strafschop.

Haaland nam zijn verantwoordelijkheid.

De aanvaller bleef koel en maakte zijn zesde doelpunt van de groepsfase.

2-3.

Wat enkele minuten eerder nog een Deens feest leek te worden, veranderde in een Noorse triomf.

Noorwegen eindigde met negen punten als tweede in groep A4. Denemarken verzamelde eveneens negen punten, maar eindigde door de onderlinge resultaten op de derde plaats.

Voor de Denen betekende het een bijzonder harde afloop.

Hun 4-1-overwinning tegen Portugal enkele dagen eerder had nog aangetoond hoeveel kwaliteit de ploeg in huis had. Maar op het beslissende moment glipte de kwalificatie alsnog uit hun handen.

Voor Noorwegen was de vreugde des te groter.

Haaland leverde opnieuw zes doelpunten af. Ødegaard was met vijf assists de belangrijkste aangever.

Samen vormden ze de motor van een nationale ploeg die op het allerlaatste moment weigerde afscheid te nemen van haar ambities.

Portugal: een nieuwe generatie neemt de verantwoordelijkheid over

Portugal begon de groepsfase als titelverdediger.

Het land won de Nations League in 2019 en 2025 en weet inmiddels wat er nodig is om deze competitie te winnen.

Toch stond de Portugese campagne ook in het teken van verandering.

Met Jorge Jesus kreeg de nationale ploeg een nieuwe bondscoach. In november volgde bovendien het internationale afscheid van Cristiano Ronaldo.

Een historische periode kwam daarmee ten einde.

Maar Portugal bleef winnen.

De eerste vier groepswedstrijden werden allemaal gewonnen. De ploeg verzekerde zich als eerste van een plaats in de kwartfinales.

De 1-4-thuisnederlaag tegen Denemarken vormde vervolgens een onverwachte waarschuwing.

Portugal bleek niet onaantastbaar.

Tijdens de slotwedstrijd tegen Wales volgde echter een passend antwoord.

In Cardiff kwam Portugal via Bruno Fernandes op voorsprong, maar David Brooks maakte vrijwel onmiddellijk gelijk. Vervolgens bracht Sorba Thomas de thuisploeg op 2-1.

Pedro Neto zorgde nog voor de rust voor de gelijkmaker.

In de tweede helft was het Carlos Forbs die Portugal opnieuw op voorsprong bracht.

Zelfs een late rode kaart voor Neto kon de Portugese overwinning niet meer verhinderen.

Portugal won met 2-3 en sloot de groepsfase af met vijftien punten.

Gonçalo Ramos en João Félix waren met elk drie doelpunten de belangrijkste Portugese afwerkers.

De ploeg heeft laten zien dat het ook zonder Ronaldo doelpunten kan maken en wedstrijden kan winnen.

Dat betekent niet dat zijn historische betekenis eenvoudig kan worden vervangen.

Wel dat Portugal een nieuwe fase is ingegaan zonder zijn ambities te verliezen.

De sterren die het verschil maakten

Een competitie wordt uiteindelijk beslist door ploegen. Maar de herinneringen worden vaak gevormd door spelers.

Harry Kane was met acht doelpunten de productiefste afwerker van de groepsfase. De Engelse aanvoerder combineerde zijn doelpunten met een historische mijlpaal als recordinternational.

Erling Haaland maakte zes treffers en bevestigde opnieuw zijn uitzonderlijke vermogen om beslissend te zijn wanneer de druk het hoogst oploopt. Zijn late strafschop tegen Denemarken behoort tot de meest memorabele momenten van deze groepsfase.

Michael Olise was met vijf doelpunten en twee assists een belangrijke factor in het Franse succes.

Florian Wirtz hielp Duitsland na een aarzelende start opnieuw op koers. Zijn twee doelpunten tegen Nederland maakten deel uit van een wedstrijd die nog lang zal worden herinnerd.

Tijjani Reijnders beleefde met zijn hattrick tegen Griekenland een individuele topavond, maar moest drie dagen later ervaren hoe snel de stemming binnen het internationale voetbal kan omslaan.

Jude Bellingham leidde met zes assists de rangschikking van de aangevers. Martin Ødegaard volgde met vijf en had daarnaast een rechtstreeks aandeel in de beslissende Noorse overwinning.

Ook buiten divisie A waren er uitzonderlijke prestaties.

Viktor Gyökeres zette met Zweden een indrukwekkende reeks neer door in acht opeenvolgende Nations League-wedstrijden te scoren. Tijdens de laatste groepswedstrijd tegen Polen kwam er geen negende wedstrijd bij.

En in Ierland groeide Troy Parrott uit tot een belangrijke figuur. De aanvaller maakte tegen Kosovo twee strafschoppen en bracht zijn totale productie op zes doelpunten.

Het zijn prestaties die aantonen dat de Nations League inmiddels veel meer is dan een verzameling internationale oefenwedstrijden.

Individuele klasse kan er rechtstreeks het verschil maken tussen promotie, kwalificatie en uitschakeling.

Onder de Europese elite: promoties, verrassingen en nieuwe ambities

Terwijl de aandacht vooral uitging naar de strijd tussen de grootste Europese voetballanden, werden in de lagere divisies minstens even belangrijke wedstrijden gespeeld.

Voor sommige nationale ploegen stond geen kwartfinale op het spel, maar de kans om zich bij de Europese elite te voegen.

Zwitserland slaagde daarin op overtuigende wijze.

Met zestien punten won het zijn groep in divisie B. Een 4-0-overwinning tegen Schotland onderstreepte op de laatste speeldag het verschil tussen beide ploegen.

Slovenië eindigde tweede en mag via de play-offs proberen eveneens naar divisie A te promoveren.

In groep B2 schreef Noord-Ierland een bijzonder verhaal.

Het land hield Hongarije in Boedapest op 1-1 en verzekerde zich daarmee van de groepswinst en rechtstreekse promotie naar het hoogste niveau.

Een belangrijk resultaat voor een nationale ploeg die niet over dezelfde brede spelerskern beschikt als verschillende gevestigde Europese toplanden.

Ook Oostenrijk verzekerde zich van rechtstreekse promotie.

In groep B3 eindigde het met twaalf punten op de eerste plaats.

Ierland zorgde op de laatste speeldag voor een overtuigend slotakkoord door Kosovo met 3-0 te verslaan. Troy Parrott was met twee benutte strafschoppen opnieuw belangrijk.

Die overwinning leverde Ierland de tweede plaats op en daarmee een kans om via de play-offs naar divisie A te promoveren.

Zweden won de vierde groep van divisie B.

Met veertien punten bleef het Bosnië en Herzegovina voor. De Zweden keren rechtstreeks terug naar het hoogste niveau, terwijl Bosnië en Herzegovina verder moet via de play-offs.

Voor de nummers twee blijft de droom dus bestaan.

Slovenië, Hongarije, Ierland en Bosnië en Herzegovina krijgen in maart 2027 de gelegenheid zich alsnog bij de zestien sterkste landen van de Nations League te voegen.

Voor Noord-Macedonië, Georgië, Israël en Roemenië is de situatie minder gunstig.

Zij eindigden onderaan hun groepen en moeten via de play-offs proberen degradatie naar divisie C te vermijden.

Ook daar kan de volgende interlandperiode dus bepalend worden voor de toekomst.

Divisie C: waar vooruitgang een eigen betekenis heeft

Wie uitsluitend naar de bekendste landen kijkt, mist een belangrijk deel van het verhaal van de Nations League.

Voor nationale ploegen die zelden het centrum van de Europese voetbalwereld bereiken, biedt deze competitie een bijzonder waardevol perspectief.

Promotie is voor hen geen voetnoot, maar een tastbare sportieve verwezenlijking.

Albanië won groep C1 met vijftien punten.

De 2-0-overwinning tegen Belarus op de laatste speeldag bezegelde de promotie. Rei Manaj speelde daarin een belangrijke rol met een doelpunt en een assist.

Montenegro was in groep C2 nog overtuigender.

Met zestien punten eindigde het bovenaan en verzekerde het zich van promotie naar divisie B.

In groep C3 was het Slowakije dat de eerste plaats veroverde, terwijl IJsland met veertien punten de sterkste ploeg bleek in groep C4.

Voor IJsland betekende de 3-0-zege tegen Luxemburg een belangrijke bevestiging.

Het land keert terug naar divisie B.

Toch leverde ook de strijd om de tweede plaatsen opmerkelijke verhalen op.

De Faeröer hadden hun eerste vijf groepswedstrijden allemaal gelijkgespeeld.

Vijf wedstrijden, vijf punten.

Op de laatste speeldag volgde eindelijk een overwinning. Áki Samuelsen maakte het enige doelpunt tegen Moldavië en bezorgde zijn land daarmee een plaats in de promotieplay-offs.

Ook Estland, Cyprus en Belarus krijgen nog een kans om door te stoten.

Het zijn landen waarvoor een plaats in divisie B een belangrijke volgende stap kan betekenen.

En misschien ligt juist daarin een van de sterkste elementen van de Nations League.

De competitie biedt niet alleen de grootmachten iets om voor te spelen.

Ze geeft ook kleinere voetballanden een concrete doelstelling.

De donkere kant van de competitie: degradatie en ontgoocheling

Waar sommigen feestvieren, moeten anderen opnieuw beginnen.

Turkije en Tsjechië eindigden hun groepsfase in divisie A zonder één punt.

Zes wedstrijden. Zes nederlagen.

Voor beide landen betekent dat rechtstreekse degradatie naar divisie B.

Turkije kon in een bijzonder moeilijke groep met Frankrijk, België en Italië geen enkel resultaat afdwingen.

Tsjechië onderging hetzelfde lot tegen Engeland, Spanje en Kroatië.

Vooral de manier waarop sommige nederlagen tot stand kwamen, zal zwaar wegen in de evaluatie.

Maar ook voor landen die niet rechtstreeks degraderen, is de situatie onzeker.

Servië, Kroatië, Denemarken en Wales moeten via de play-offs hun plaats in de hoogste divisie verdedigen.

Voor Denemarken is dat bijzonder zuur.

De ploeg leek tegen Noorwegen immers lange tijd op weg naar de kwartfinales, maar zag die kans diep in de toegevoegde tijd verdwijnen.

Ook Kroatië zal met gemengde gevoelens terugkijken.

De 7-0-nederlaag tegen Engeland was bijzonder zwaar, terwijl de ploeg uiteindelijk slechts twee van haar zes wedstrijden wist te winnen.

In de hoogste divisie blijven Italië en Griekenland ondanks hun derde plaats wel rechtstreeks behouden.

Voor Italië betekent dat sportief behoud, maar ook een nieuwe gemiste kans om de Nations League te winnen.

Voor Griekenland is de situatie anders.

Elf punten verzamelen en toch buiten de kwartfinales vallen, zal moeilijk te verwerken zijn.

De uiteindelijke rangschikking laat echter geen ruimte voor discussie.

In een competitie waarin details het verschil maken, zijn sterke prestaties niet altijd voldoende.

De acht overlevenden: wie kan de Nations League winnen?

Na zes speeldagen blijft nog één groep van acht landen over.

Frankrijk, Duitsland, Engeland en Portugal plaatsten zich als groepswinnaars.

België, Nederland, Spanje en Noorwegen volgen als nummers twee.

Dat betekent dat de kwartfinales een bijzonder interessante samenstelling krijgen.

Frankrijk wil zijn status als Europese grootmacht bevestigen onder Zidane.

Duitsland hoopt dat de indrukwekkende overwinning tegen Nederland het begin vormt van een succesvolle periode onder Klopp.

Engeland heeft met zijn overwinning in Madrid bewezen dat het ook op het terrein van een rechtstreekse concurrent kan winnen.

Portugal wil zijn titel verdedigen en aantonen dat de nieuwe generatie de successen van de vorige kan voortzetten.

België heeft laten zien dat het in staat is een moeilijke uitgangspositie om te buigen.

Nederland wil bewijzen dat de zware nederlaag in Duitsland niet representatief is voor zijn werkelijke niveau.

Spanje zal zijn eerste nederlaag na 43 ongeslagen wedstrijden willen beantwoorden met nieuwe topprestaties.

En Noorwegen?

Dat land beschikt over een van de gevaarlijkste spitsen ter wereld en heeft in Kopenhagen laten zien dat het pas opgeeft wanneer het laatste fluitsignaal klinkt.

De loting voor de kwartfinales vindt plaats op vrijdag 20 november 2026 om 12.00 uur.

De wedstrijden worden afgewerkt in maart 2027. De vier winnaars plaatsen zich vervolgens voor de eindronde in juni.

Pas dan zal blijken welke nationale ploeg zich tot winnaar van de Nations League mag kronen.

Een groepsfase die herinnerd zal worden

Wanneer de balans wordt opgemaakt, blijven de cijfers belangrijk.

Engeland en Portugal eindigden met vijftien punten. Frankrijk won zijn groep met dertien punten. Duitsland had elf punten nodig om bovenaan te eindigen.

België en Nederland overleefden de strijd in bijzonder competitieve groepen.

En Noorwegen had een strafschop diep in de toegevoegde tijd nodig om zijn droom levend te houden.

Maar cijfers vertellen nooit het volledige verhaal.

Ze tonen niet wat een speler voelt wanneer hij een beslissende strafschop moet nemen.

Ze vertellen niets over de stilte die volgt wanneer een stadion beseft dat een historische ongeslagen reeks voorbij is.

Of over de ontgoocheling van een ploeg die enkele minuten verwijderd is van kwalificatie en uiteindelijk met lege handen achterblijft.

Daarvoor bestaat voetbal.

Voor de spanning die zich niet laat voorspellen. Voor de momenten waarop een wedstrijd een onverwachte wending neemt. Voor de overtuiging dat zelfs een schijnbaar verloren situatie nog kan veranderen.

De Nations League heeft opnieuw bewezen dat internationale wedstrijden niet uitsluitend betekenis krijgen door een Europees kampioenschap of een wereldbeker.

Ook hier worden reputaties opgebouwd, verwachtingen doorbroken en herinneringen geschreven.

Acht landen blijven over.

Acht verschillende verhalen.

En één trofee.

De groepsfase heeft bepaald wie mag blijven dromen. Vanaf maart 2027 wordt duidelijk wie die droom ook werkelijk kan waarmaken.

Nations League

Discussie (0)

Internationale discussie — reacties van voetbalfans uit alle landen komen hier samen. Gebruik de vertaalknop bij anderstalige reacties.

Wees de eerste om te reageren!

Reageer op dit artikel

Kies een weergavenaam — je hoeft je echte naam niet te gebruiken

Je weergavenaam wordt getoond, je e-mailadres nooit. Privacy

← Terug naar artikels