Peter van der Els schenkt Helmond Sport een eigen clubhymne

Peter van der Els, fan van Helmond Sport, heeft het satirische clublied ‘Vur welleke club bende gai?’ geschreven en gezongen, een nummer dat de club zelf overschaduwt door zijn eigenzinnige tekst over geweld, veldbestormingen en rode kaarten. Het lied ontstond als grap en kreeg later een prijs van de carnavalsvereniging Keiebijters.

Ontstaan en concept

Clubliederen bestaan over de hele wereld. Vaak zijn de bekendste nummers afkomstig van de meest succesvolle clubs.

Bij Helmond Sport bewijzen ze dat een clublied bekender kan worden dan de club zelf, als de tekst genoeg in het oog springt. ging naar de Zuid‑Willemsvaart voor een gesprek met Peter van der Els, schrijver en zanger van Nederlands meest originele voetbalhymne.

Hij sprak Jan Willem Spaans, medewerker, tijdens aflevering tien. Hij verklaarde: “Bij Helmond Sport hebben we veel zelfspot; dat is nodig, ook.” Helmond Sport en Van der Els delen een liefde van wieg tot graf, met het officieuze clublied als belangrijkste katalysator.

Van der Els, alias De Vender, wist dat de club al een officieel clublied had. Hij besloot als grap een alternatief clublied op papier te zetten. Over andere clubliedjes zei hij: “In andere clubliedjes gaat het vaak over kampioen worden. Bij PSV zingen ze ‘eens per jaar wordt PSV kampioen’. Prima. Maar ze ménen het ook nog. Dan haak ik af.” Hij vond het belachelijk dat Helmond Sport nooit kampioen wordt.

In Helmond bestaat een grote carnavalsvereniging, de Keiebijters, waar je eigen liedjes kunt indienen voor carnaval; als ze worden goedgekeurd, komen ze op een cd. Een collega van Van der Els’ drummer zat bij de Keiebijters en kwam op het idee om een Helmond Sport‑carnavalsnummer te maken. Ze gingen ermee aan de gang en na een week hadden ze een nummer. Alles wat in de tekst voorkomt, is gebaseerd op eigen ervaringen.

Anekdotes en tekst

Zo verwijst het naar een bommetje uit de jaren tachtig. Het noemt een nacompetitie die ze zogezegd bijna wonnen, wat overdreven is. Ze verloren zes van de zes wedstrijden, met in totaal zo’n dertig tegengoals.

Bij Helmond Sport is veel zelfspot nodig, aldus Van der Els. Ze stuurden het uiteindelijk naar de Keiebijters, hoewel Van der Els er niet sterk bij betrokken was. Hij heeft weinig met carnaval, maar de Keiebijters verwierpen het omdat het niet carnavalesk genoeg was.

Het werd in 1998 op een cassettebandje opgenomen. Het bandje belandde op een plank en werd jaren niet meer bekeken. Later, toen het internet opkwam, werd de website Hellmond.nl (met dubbel l) opgericht omdat Helmond.nl al bestond.

Op die site werden foto’s en filmpjes geplaatst; Van der Els gaf het cassettebandje aan de jongens, die het online zetten. Hij herinnert zich dat het tijdens carnaval werd gedraaid, als een repetitie‑bandje. De huidige versie, vol gekke geluidsfragmenten en een koortje, kwam pas later.

Latere ontwikkeling en erkenning

Jaren later gingen ze met de band de studio in voor een nieuw album. Ze zochten sponsoren, want zo’n project is duur. Een vriend, William Verkoelen, wilde sponsoren, maar dan moesten ze “Vur Welleke Club” erop zetten.

William zit nu in het bestuur van Helmond Sport. Ze blijven vrienden; vroeger hingen ze samen in de hekken. In de studio konden ze meerdere sporen opnemen en fragmenten van SBS‑6 toevoegen.

Zo is het liedje geboren. In het interview vertelt Van der Els anekdotes van thuis‑ en uitwedstrijden die hij als supporter meemaakte en die de tekst van het nummer vormen. Hij bedreigde ooit Roelof Luinge.

Hij belandde als een soort kok in het spelershome van Helmond Sport. Vorig jaar kreeg hij een grote blauwe plek. Hij reageerde op een verzoek om de tekst van het officieuze clublied iets aan te passen.

Hij treedt nog regelmatig op. Hij speelde een optreden in Maastricht, hield 250 euro en zijn vrouw over. Zijn naamsbekendheid volgt hem zelfs tijdens een wintersportvakantie of wanneer zijn zoon stapt.

En er is nog meer.