Standard levert zwak optreden tegen Kortrijk, alarmbellen gaan af

Op zaterdag stond Standard tegenover Kortrijk en leverde de ploeg haar bleekste prestatie van het seizoen, precies op het moment dat de drie punten cruciaal waren, maar op het veld leek niemand de urgentie te voelen om het tij te keren.

Urgentie ontbreekt

Meer nog dan de magere oogst vormt dat gebrek aan urgentie het grootste probleem van de Rouches. Tijdens de persconferentie vroeg Vincent Euvrard of de spelers in moeilijke momenten sterk genoeg zijn om Standard terug te brengen naar de top vijf van België. De wedstrijd van zaterdagavond gaf een pijnlijk antwoord: bijna niemand toonde die sterkte. Hoewel de ploeg niet talentloos is, waren de technische fouten veel te talrijk voor een team met ambities.

De spelers vochten en gaven zich wel, wat te zien was aan vermoeide gezichten en ontgoochelde blikken na het laatste fluitsignaal. Desondanks leek niemand dat extra stukje ziel te hebben dat nodig is bij het dragen van het Standard‑shirt. Dit kwam na vier opeenvolgende competitienederlagen en een groeiende achterstand op de vooropgestelde doelstelling. Frédéric Waseige wees hier zaterdagavond terecht op. Bij een 1‑1 stand en nog enkele minuten op de klok liepen de Standard‑spelers na een gemiste kans rustig en zwijgend terug in positie. Niemand moedigde een ploegmaat aan, niemand zweepte de groep op en er werd geen contact gezocht met het publiek. Voor het eerst liet het publiek duidelijk zijn ongenoegen horen, omdat het voelde dat de ploeg de verkeerde richting op ging. Noch de Luikse, noch de Franstalige spelers, noch degenen die dichter bij het Standard‑DNA zouden staan, voelden de drang om in de slotfase nog een doelpunt te forceren.

Uitzonderlijk was doelman Lucas Pirard, die de bal zo snel mogelijk, soms wat overhaast, weer in het spel zette. Hij zag dat met die houding Salieu Drammeh na twee gewonnen duels de gelijkmaker had kunnen maken.

Reacties en toekomstperspectief

Vincent Euvrard beet van zich af na een nieuwe miskleun en bestempelde het als een collectieve mislukking. Hij en de spelers die na afloop reageerden, bevestigden dat Standard meer kansen creëerde dan de tegenstander, maar dat was te weinig. Het aantal kansen was veel te weinig voor een team dat moet winnen tegen de rode lantaarn, een ploeg met zowel de zwakste aanval als de zwakste defensie van het land.

In zijn zoektocht naar spelers die Standard opnieuw een ziel kunnen geven, heeft Marc Wilmots nog geen profielen gevonden die een groep kunnen dragen. Er zijn geen jongens die de boel kunnen wakker schudden wanneer het fout loopt, het stadion kunnen meeslepen in moeilijke fases en Standard weer kunnen brengen waar de club thuishoort. De huidige kern beschikt technisch over voldoende kwaliteit, of komt daar dicht bij, maar mist het vuur dat nodig is voor zo’n opdracht. Of dat ook met de aanpak van Vincent Euvrard te maken heeft, blijft aan de clubleiding om te beoordelen.