Supporters Cercle Brugge trekken aan alarmbel met open brief: “Ons geduld is niet oneindig. Onze liefde voor Cercle wel”

Van Europees voetbal naar degradatiezorgen

Op 26 mei 2024 beleefde Cercle Brugge een van de mooiste momenten uit zijn recente geschiedenis. Een doelpuntloos gelijkspel tegen stadsgenoot Club Brugge volstond om de Champions’ Play-offs op de vierde plaats af te sluiten en een Europees ticket te veroveren.

Onder leiding van Miron Muslić had Cercle zich ontwikkeld tot een bijzonder herkenbare ploeg. Intensiteit, agressieve pressing en een collectieve werkethiek vormden de fundamenten van een elftal dat zich met beperkte middelen tussen de Belgische topclubs had gewerkt.

De prestaties leverden niet alleen Europees voetbal op, maar zorgden ook voor een hernieuwde verbondenheid tussen spelers, technische staf en supporters.

Amper tweeënhalf jaar later is de situatie volledig veranderd.

Na tien speeldagen in de Jupiler Pro League 2026-2027 staat Cercle op de zeventiende plaats van achttien ploegen. Met amper zes punten op dertig, dertien gemaakte doelpunten en 22 tegentreffers bevindt de Vereniging zich opnieuw in de degradatiezone.

De 2-1-overwinning tegen Royal Antwerp FC op 1 november, dankzij twee doelpunten van Tunde Akinsola, betekende weliswaar de eerste competitiezege van het seizoen, maar kon de structurele onrust niet wegnemen.

Integendeel. Een dag na die overwinning besliste het bestuur om de samenwerking met hoofdtrainer Lars Friis stop te zetten.

De timing van dat ontslag vormt een van de belangrijkste punten van kritiek in de open brief.

Acht trainersaanstellingen in minder dan twee jaar

Sinds het vertrek van Miron Muslić op 2 december 2024 heeft Cercle Brugge een bijzonder onrustige periode doorgemaakt.

Ferdinand Feldhofer werd aangesteld als opvolger, maar moest in maart 2025 alweer vertrekken. Vervolgens kreeg Jimmy De Wulf de verantwoordelijkheid over de eerste ploeg, waarna Bernd Storck werd binnengehaald om het behoud in eerste klasse veilig te stellen.

Storck slaagde daarin. Cercle verzekerde zich in mei 2025 via de barrages tegen Patro Eisden van een verlengd verblijf op het hoogste niveau. Ondanks die geslaagde reddingsoperatie werd de samenwerking niet voortgezet.

Daarna kreeg Onur Cinel het vertrouwen. Ook zijn passage eindigde voortijdig. In maart 2026 volgde Lars Friis, die op zijn beurt begin november plaats moest maken.

De nieuwste naam in het rijtje is Pedro Caixinha.

De 55-jarige Portugees werd op 2 november 2026 officieel voorgesteld als nieuwe hoofdtrainer. Hij ondertekende een contract tot juni 2027, met een optie op een bijkomend seizoen.

Caixinha beschikt over ruime internationale ervaring. Hij was onder meer actief bij Rangers FC, Cruz Azul, Santos Laguna en het Argentijnse Talleres. Met Santos Laguna veroverde hij de Mexicaanse landstitel en met Talleres bereikte hij de kwartfinales van de Copa Libertadores.

De aanstelling moet Cercle opnieuw sportieve stabiliteit bezorgen, maar roept bij de supporters ook een fundamentele vraag op.

Hoe kan een vereniging een herkenbare voetbalidentiteit ontwikkelen wanneer trainers elkaar voortdurend opvolgen?

Volgens de briefschrijvers is het probleem dan ook niet uitsluitend terug te brengen tot de kwaliteit van individuele trainers. Zij stellen vooral de continuïteit van het sportieve beleid ter discussie.

Transferinkomsten tegenover sportieve achteruitgang

Ook het transferbeleid krijgt uitgebreid aandacht.

Cercle Brugge heeft de voorbije jaren aanzienlijke inkomsten gerealiseerd door spelers te ontwikkelen en vervolgens met winst te verkopen.

De transfer van Kevin Denkey naar FC Cincinnati betekende een belangrijke financiële opsteker. Ook andere uitgaande transfers, waaronder die van Kader Diaby, leverden volgens de supporters aanzienlijke bedragen op.

Dat model past binnen de strategie die Cercle sinds de overname door AS Monaco hanteert: talent identificeren, ontwikkelen en uiteindelijk verkopen.

Commercieel kan die aanpak succesvol zijn. Sportief brengt hij echter ook risico’s met zich mee.

Wanneer ervaren spelers en herkenbare gezichten vertrekken, moet een ploeg zich voortdurend opnieuw uitvinden. Dat proces wordt nog moeilijker wanneer tegelijkertijd de technische staf regelmatig verandert.

De supporters verwijzen daarbij onder meer naar het vertrek van Thibo Somers, Christiaan Ravych, Warleson en Edgaras Utkus.

Voor de achterban vertegenwoordigen dergelijke spelers meer dan hun individuele sportieve kwaliteiten. Zij vormen het gezicht van een vereniging en zorgen voor continuïteit tussen de spelersgroep en de tribunes.

In de open brief wordt erkend dat het transferbeleid financieel succesvol is. Tegelijk vragen de supporters zich af of die financiële prestaties nog voldoende worden vertaald naar resultaten op het veld.

Financieel succes zorgt voor ongemakkelijke tegenstelling

Dat Cercle Brugge belangrijke financiële vooruitgang heeft geboekt, blijkt ook uit eerdere verklaringen van CEO Klaas Reynaert.

In juni 2025 verklaarde Reynaert dat het businessmodel van de Vereniging vruchten begon af te werpen. Dankzij transferinkomsten en de Europese campagne kon Cercle volgens de CEO voor het eerst sinds de overname door Monaco een positief exploitatieresultaat van ongeveer vijf miljoen euro voorleggen.

Het was een opvallende boodschap, zeker omdat Cercle enkele weken eerder nog voor zijn behoud in eerste klasse had moeten vechten.

Precies die tegenstelling vormt een rode draad door de open brief.

De supporters betwisten het belang van een gezonde financiële huishouding niet. Ze erkennen uitdrukkelijk de commerciële prestaties van de clubleiding.

Maar volgens hen mag financiële rendabiliteit nooit de enige maatstaf worden waarmee het succes van een voetbalvereniging wordt beoordeeld.

Een profclub moet volgens die redenering niet alleen economisch gezond zijn, maar ook sportief ambitieus blijven en een herkenbare identiteit behouden.

Voor Cercle komt daar nog een bijkomende gevoeligheid bij. De Vereniging heeft een lange geschiedenis, een uitgesproken eigen cultuur en een supportersachterban die zich sterk identificeert met de groen-zwarte clubkleuren.

Wanneer die verbondenheid onder druk komt te staan, dreigt volgens de briefschrijvers meer verloren te gaan dan alleen competitieve slagkracht.

Supporters vragen verantwoordelijkheid en een langetermijnvisie

De kritiek richt zich rechtstreeks tot de bestuurlijke leiding, met onder anderen voorzitter Tousseyn en CEO Klaas Reynaert.

De supporters wijzen erop dat sinds februari 2023 verschillende technisch directeuren en trainers de revue passeerden, terwijl de bestuurlijke verantwoordelijkheid volgens hen onvoldoende ter discussie wordt gesteld.

Hun belangrijkste eis is dan ook geen onmiddellijk ontslag of een radicale koerswijziging.

Ze vragen een duidelijk sportief project, een geloofwaardig meerjarenplan en een concrete visie op de plaats die Cercle Brugge binnen drie jaar in het Belgische voetbal wil innemen.

Die bekommernis staat niet volledig los van eerdere communicatie vanuit de club.

Tijdens een supportersoverleg op 19 mei 2026 spraken CEO Klaas Reynaert, technisch directeur Luciano Murchio en toenmalig hoofdtrainer Lars Friis al over de sportieve werking, defensieve stabiliteit, de samenstelling van de spelerskern en de identiteit van Cercle Brugge.

De club benadrukte daarbij het belang van de jeugdwerking, de betrokkenheid van AS Monaco en de langetermijnontwikkeling van de Vereniging.

Toch blijkt uit de nieuwe open brief dat die toelichtingen niet alle bezorgdheden hebben weggenomen.

De aanhoudende sportieve problemen en de nieuwe trainerswissel hebben de roep om duidelijkheid alleen maar versterkt.

Degradatiestrijd wordt opnieuw harde realiteit

De sportieve situatie is bovendien bijzonder precair.

Vanaf het seizoen 2026-2027 bestaat de Jupiler Pro League opnieuw uit achttien clubs. De competitie wordt afgewerkt over 34 speeldagen, zonder play-offs.

Voor Cercle betekent dat een duidelijke opdracht: zo snel mogelijk afstand nemen van de onderste plaatsen.

De laatste twee ploegen degraderen immers rechtstreeks naar de Challenger Pro League.

Met zes punten uit tien wedstrijden heeft Cercle al vroeg in het seizoen een aanzienlijke achterstand opgelopen.

De volgende competitiewedstrijd, op zaterdag 7 november tegen RAAL La Louvière, krijgt daardoor meteen een bijzonder belangrijk karakter.

Het wordt bovendien de eerste competitiewedstrijd onder de nieuwe hoofdtrainer Pedro Caixinha.

Voor de Portugese coach ligt er een dubbele uitdaging. Hij moet op korte termijn resultaten behalen, maar tegelijkertijd opnieuw structuur, vertrouwen en stabiliteit brengen in een spelersgroep die al meerdere trainerswissels heeft meegemaakt.

Voor de supporters gaat de inzet nog verder.

Zij willen opnieuw een Cercle herkennen dat niet alleen strijdt voor punten, maar ook voor de waarden en tradities waarmee de Vereniging zich al generaties lang onderscheidt.

De volledige open brief van de Cercle Brugge-supporters

Onderstaande open brief wordt integraal en ongewijzigd weergegeven. De vermelde cijfers, transferbedragen en beoordelingen zijn die van de briefschrijvers.

📣 OPEN BRIEF 📣

Op 26 mei 2024 zaten we met 1500 Cerclisten in het uitvak van ons eigen stadion. Een punt tegen de buren volstond, Cercle eindigde vierde en ging Europa in. Twee maanden daarvoor hadden meer dan 7000 Groen-Zwarte zielen het ticket voor Play-off 1 gevierd. We hadden met Miron Muslić een trainer die onze passie uitdroeg, een kern waar je je aan kon hechten, en voor het eerst in jaren het gevoel dat er iets werd opgebouwd in plaats van afgebroken. Wie toen voorspeld had dat we daarna elk seizoen opnieuw tegen de degradatie zouden moeten vechten, en tweeënhalf jaar later voorlaatste zouden staan met zes punten na tien speeldagen, werd vierkant uitgelachen.

Vandaag staan we daar wel…

Deze brief gaat niet over die zeventiende plaats. Die is een gevolg. Waar het ons echt om gaat, is dat wij ons stilaan afvragen of dit nog wel ons Cercle is.

Sinds het ontslag van Miron Muslić op 2 december 2024 heeft Cercle acht keer een trainer aangesteld. Acht keer, in drieëntwintig maanden en zes verschillende namen. Feldhofer kreeg drie maanden de tijd. Bernd Storck mocht twee wedstrijden doen, hield ons in eerste klasse en werd daarna alsnog bedankt. Lars Friis werd de deur gewezen één dag nadat hij de eerste competitiezege van het seizoen had gepakt. Gemiddeld krijgt een trainer op Cercle vandaag minder dan drie maanden om een ploeg te bouwen. Dat is geen beleid meer, dat is een circus.

Zo blijft er ook niemand lang genoeg om die Cercle identiteit uit te stralen. Onze kapitein Thibo Somers, 189 wedstrijden in Groen-Zwart, verkocht. Christiaan Ravych, vijf jaar en 139 matchen, verkocht. Warleson, zes en een half jaar en 102 matchen, verkocht. Utkus, vier en een half seizoen, verkocht. Allemaal binnen de veertien maanden. Dat zijn net de jongens waar je als supporter een band mee opbouwt, die hun truitje natmaken en een vereniging een gezicht geven. Negentien buitenlanders in een kern van achtentwintig, en elk jaar opnieuw namen die we amper kunnen plaatsen, die hier een halve passage maken en weer weg zijn voor we hun liedje kennen.

Ondertussen zijn de resultaten wat ze zijn. Dertiende in 2024-25, met het behoud dat pas in de barrages tegen Patro Eisden veiliggesteld werd. Veertiende op zestien vorig seizoen, met de play-downs en opnieuw maandenlang stress. En nu zeventiende op achttien, met zes punten op dertig en dertien doelpunten in tien wedstrijden. Drie seizoenen op rij vechten tegen de degradatie, bij een vereniging die daar niet thuishoort.

Het resultaat zie je in de tribunes. Er komen dit seizoen gemiddeld een pak minder mensen naar Jan Breydel dan de voorbije jaren. Dat zijn geen succeso’s die afhaken, want die hebben wij nooit gehad. Het gaat over mensen die er altijd waren, in goede en in kwade dagen, en die nu thuisblijven omdat ze er het hart niet meer voor hebben. Wij horen het elke week in onze berichten: het voelt niet meer als ons Cercle. Dat is het ergste wat een vereniging kan overkomen, erger nog dan een degradatie, want een degradatie kun je rechtzetten.

Laat ons eerlijk zijn over wat wél lukt. Op transfervlak doet Cercle het uitstekend. De voorbije drie seizoenen haalde de Vereniging ruim 46 miljoen euro netto uit de transfermarkt. Denkey ging voor meer dan vijftien miljoen de deur uit, Diaby voor twaalf miljoen na amper één seizoen, en daar stond in totaal nog geen twintig miljoen aan uitgaven tegenover. Financieel is dat knap werk, en dat erkennen wij ook.

Maar enkele weken nadat Cercle zich in mei 2025 via de barrages had gered, lazen we onze CEO in de krant zeggen: “Ons businessmodel begint nu vruchten af te werpen. Voor het eerst sinds de overname door Monaco is er dankzij de transfers en het Europese succes geen exploitatieverlies. Zelfs vijf miljoen euro winst.” Meneer Reynaert, dat zal allemaal wel kloppen. Alleen stonden wij een paar weken daarvoor in Jan Breydel te bibberen voor ons behoud in eerste klasse. Een vereniging is geen portefeuille. Een gezonde boekhouding is mooi en nodig, maar wij kijken ook naar wat er op het veld gebeurt, en daar zien wij al drie jaar hetzelfde: een ploeg die moet vechten om niet te degraderen en waar de Cercle identiteit aan ontbreekt.

Beste meneer Tousseyn, beste meneer Reynaert, beste bestuur. U zit sinds februari 2023 aan het roer van onze Vereniging. In die periode passeerden er drie technisch directeuren en zeven trainers. Alles en iedereen werd vervangen, behalve de mensen die die vervangingen beslisten. In maart van dit jaar noemde onze eigen technisch directeur het nog “een schande” dat Cercle in de degradatie-play-offs zat. Hij had gelijk, alleen staan we zeven maanden later nog lager, met dezelfde sportieve leiding en hetzelfde bestuur. Wij rekenen u niet af op uw boekhouding, die is in orde. Wij rekenen u af op uw eigen uitspraken en op wat er al drie jaar op en naast het veld gebeurt, en daar loopt het volledig fout. Wie trekt bij ons eigenlijk de conclusie?

Wij vragen niemands kop. Wij vragen geen revolutie. Wij vragen een plan dat verder reikt dan de volgende transferperiode, en mensen die durven uitspreken waar deze vereniging binnen drie jaar wil staan. Want als we zo verder blijven doen, dan is dit niet het verhaal van één moeilijk seizoen. Dan is dit het verhaal van een vereniging van 127 jaar die in stilte afglijdt. Zonder eigen stadion, zonder eigen spelers, zonder eigen publiek, en straks zonder eerste klasse.

En toch zullen wij komende match weer paraat staan. Wij roepen niemand op om weg te blijven, want wie wegblijft straft vooral die elf jongens die wel elke week alles geven. Wij hebben in 1B gestaan, wij hebben tegen de amateurklasse gevochten, wij zijn altijd gebleven. Wij blijven ook nu. Maar zwijgen gaan we niet doen.

Ons geduld is niet oneindig. Onze liefde voor Cercle wel.

Lang Leve Cercle, voor eeuwig en twaalf dagen. 💚🖤

Meer dan een sportieve crisis

De open brief legt een fundamentele spanning bloot waarmee steeds meer profclubs geconfronteerd worden: hoe verzoen je een financieel duurzaam businessmodel met sportieve ambities, continuïteit en de emotionele verbondenheid van supporters?

Bij Cercle Brugge krijgt die discussie een bijzondere betekenis.

De samenwerking met AS Monaco heeft de Vereniging belangrijke mogelijkheden geboden op het vlak van scouting, talentontwikkeling en financiële ondersteuning. Tegelijk stelt een model waarin spelersontwikkeling en transferwaarde een centrale plaats innemen hoge eisen aan de sportieve organisatie.

Wanneer een club regelmatig belangrijke spelers verkoopt, is een stabiele technische structuur essentieel om het sportieve niveau te behouden.

Precies op dat vlak stellen de supporters zich steeds meer vragen.

Hun brief is dan ook geen klassieke protestoproep na een reeks slechte resultaten. Het is een pleidooi voor een beleid waarin financiële prestaties, sportieve doelstellingen en clubidentiteit opnieuw met elkaar in evenwicht worden gebracht.

Opvallend is bovendien dat de briefschrijvers uitdrukkelijk afstand nemen van een supportersboycot. Ze roepen hun achterban niet op om thuis te blijven, maar benadrukken dat de spelers hun steun blijven verdienen.

Daarmee maken ze een duidelijk onderscheid tussen de sportieve inspanningen van de spelersgroep en de verantwoordelijkheid van de clubleiding.

Voor het bestuur ligt er nu een belangrijke uitdaging. De nieuwe hoofdtrainer Pedro Caixinha moet de resultaten op het veld verbeteren, maar daarmee zijn niet noodzakelijk alle vragen van de achterban beantwoord.

De supporters willen vooral weten welk Cercle Brugge het bestuur op langere termijn voor ogen heeft.

De slotwoorden van de open brief vatten de situatie misschien nog het treffendst samen: “Ons geduld is niet oneindig. Onze liefde voor Cercle wel.”

Het is een boodschap die tegelijk betrokkenheid, bezorgdheid en een duidelijke waarschuwing uitdrukt.

Want voor de groen-zwarte achterban staat er volgens deze brief meer op het spel dan het behoud in eerste klasse. Het gaat om het behoud van het karakter en de identiteit van hun Vereniging.