Turbulent decennium van RSC Anderlecht begon met de overname van Marc Coucke

Wat had moeten markeren het begin van een welvarende nieuw tijdperk, werd in plaats daarvan de openingsact van een chaotische tien‑jaarspell voor RSC Anderlecht nadat Marc Coucke de club had gekocht. De journalist Jürgen Geril, die de club al twee decennia volgt, brengt nu de opvolging van trainers, sportdirecteuren en voorzitters in kaart die belofte in een mis‑avontuur veranderden.

De overname van Coucke en het verlies van aura

In 2018 voltooide de Belgische zakenman Marc Coucke de overname van RSC Anderlecht, een stap die werd gepresenteerd als de katalysator voor hernieuwd succes. In plaats daarvan zag de club een snelle erosie van haar vroegere prestige terwijl seniorfiguren kwamen en gingen, en vervaagde het ooit‑glamoureuze imago.

Geril “iedereen die het begon deed dat met de beste intenties”, toch “op een gegeven moment liepen ze allemaal tegen een muur aan”. Hij gebruikt het Nederlandse woord Het in zijn oorspronkelijke citaat om de authentieke stem van zijn bron te behouden.

Trainerwissel en interne wrijving

Het vertrek van de langjarige beheerder Herman Van Holsbeeck vormde het startschot voor een hectische zoektocht naar nieuw eigenaarschap, terwijl het hoogste bod van Paul Gheysens uiteindelijk werd afgewezen. Opeenvolgende voorzitters en sportdirecteuren probeerden elk hun eigen filosofie op de paars‑witte kant te drukken.

Een van de meest opvallende hoofdstukken betreft het vertrek van voormalig aanvoerder‑geworden‑trainer Vincent Kompany. Aanvankelijk geprezen als het gezicht van de wederopstanding van RSC Anderlecht, verslechterde zijn relatie met voorzitter Wouter Vandenhaute, wat leidde tot een controversiële breuk ondanks een recent verlies in de bekerfinale.

Peter Verbeke, de toenmalige CEO en sportdirecteur, pleitte voor de voortzetting van Kompany, en presenteerde een data‑gedreven dossier dat de tactische verschuiving van de trainer van een 4‑3‑3 naar een 4‑2‑2‑2 formatie benadrukte nadat flankaanvallen onproductief bleken. Verbeke regelde zelfs een contact met een assistent van Ralf Rangnick om de analyse te verdiepen.

De staf achter de schermen van Kompany – Floribert Ngalula, Rodyse Munienge en Craig Bellamy – waren niet alleen vrienden maar speelden concrete rollen in zijn opstelling. De trainer zocht duidelijke prestatiecriteria, stelde een realistisch puntentarget voor dat objectief kon worden beoordeeld, maar voelde dat de verwachtingen stegen na elk succes, waardoor wrijving ontstond.

De reconstructie van Geril geeft lezers een cockpit‑view van besluitvorming, waarbij elk hoofdstuk de naam draagt van een sleutelfiguur – een voorzitter, een trainer of een directeur – om te laten zien hoe interne dynamiek het lot van de club vormde.