Van Rode Duivels naar mentor: de verrassende draai van Anthony Vanden Borre

Anthony Vanden Borre, 38 jaar, werkt vandaag als jeugdtrainer bij RAAL nadat hij in 2021 de schoenen heeft opgehangen. De voormalige publieksfavoriet van Sporting Anderlecht, 29‑maal geselecteerd, vraagt zich met humor af: « Wie had dat vroeger gedacht ? »

Bij RAAL La Louvière draagt hij twee petten. Enerzijds is hij assistent‑trainer van de U21, waar hij meedoet aan de tactische en technische voorbereiding van de jeugd. Anderzijds vervult hij de rol van « human coach », belast met de persoonlijke en mentale ontwikkeling van dezelfde talenten.

Spelersloopbaan

Tijdens zijn loopbaan heeft de vleugelverdediger gespeeld bij Sporting Anderlecht, bij ACF Fiorentina, bij Genoa CFC, bij Portsmouth FC, bij KRC Genk en bij Montpellier SC. Hij heeft ook een contract van drie maanden getekend met de Congolese club TP Mazembe, een ervaring die hij als atypisch beschrijft. Hij is 29‑maal geselecteerd voor het nationale team, met de bijnaam Rode Duivel.

Motivaties en projecten

« Ik was al mentaal uitgeput na het WK 2014 », geeft hij toe. Ondanks deze vermoeidheid overweegt hij een terugkeer naar Afrika, en stelt dat « mijn verhaal met Afrika is nog niet afgelopen ». Voorlopig concentreert hij zich op zijn opleiding in La Louvière voordat hij andere projecten overweegt.

« Ik hou erg van het beroep van trainer. Wie had dat vroeger gedacht ? Ik zeker niet », grappt hij lachend. Hij geeft toe dat de trainercursussen soms saai kunnen zijn, met uitleg, tekeningen en schrijven, maar hij kijkt altijd liever naar wedstrijden.

Na zijn loopbaan in 2021 te hebben opgeschort, heeft Vanden Borre in het coachen een nieuwe passie gevonden. Hij waardeert de diversiteit van het dagelijks leven, tussen de planning van de sessies en mentale begeleiding, en vindt dat dit beroep hem een evenwicht biedt dat hij als speler niet had.

Hij koestert de ambitie om op een dag hoofdtrainer van het eerste team (« T1 ») te worden, maar benadrukt de noodzaak om rustig vooruit te gaan. « Ik wil vooral rustig groeien », zegt hij, waarbij hij zijn verlangen benadrukt om te leren voordat hij naar grotere verantwoordelijkheden streeft.

Dit dubbele gezicht – voormalige Rode Duivel die mentor van de jeugd is geworden – illustreert de overgang van roem op het veld naar een opleidingsrol, en laat zien dat de passie voor voetbal zich kan heruitvinden voorbij de spelerscarrière.