Vincent Kompany met spoed opgenomen, het onwelzijn schudt het voetbal

Op dinsdagavond moest de arts ingrijpen in een spoedsituatie voor Vincent Kompany, 40 jaar, wiens ziekenhuisopname de eindeloze dagen, de zware mentale belasting en de alomtegenwoordige druk die het beroep van voetbalcoach kenmerken, in de schijnwerpers zette.

Dagen die coaches uitputten

Christophe Franken, in zijn artikel gepubliceerd onder de rubriek Sports Football, herinnert zich dat « Het is duur betaald maar het ongemak en de spoedopname van Vincent Kompany (40 jaar) hebben een groot verdienste: de aandacht vestigen op de hoeveelheid werk, soms extreem, van coaches in de wereld van professioneel voetbal ». Hij citeert ook La Libre als favoriet van de discussie.

Een voormalige Diable, die aan de andere kant van de spiegel is gegaan, voegt toe: « Voetballers realiseren zich niet hoe lang en intens de dagen van coaches zijn ». Deze opmerking benadrukt dat men vaak spreekt over het helse tempo dat aan spelers wordt opgelegd, maar dat men dat van trainers vergeet.

Frédéric Taquin, ex‑trainer van de RAAL, beschrijft zijn eigen werkschema: « Je werkt minimaal twaalf uur per dag zes dagen per week. En op de zevende dag denk je al en start je de voorbereiding van de volgende week ». Hij specificeert dat elke dag de analyse van de wedstrijd, de voorbereiding van de trainingen, het beheer van het staff en de mediaverplichtingen omvat.

« Je hebt de analyse van je wedstrijd, van die van de toekomstige tegenstanders, de voorbereiding van de trainingssessies, de sessies zelf, het beheer van de spelers, van je staff, van de directie en de mediaverplichtingen. Dit alles vereist talrijke vergaderingen », legt hij uit, en herinnert dat de coach elk aspect van het project moet orkestreren.

Druk van de kalender en mentale gezondheid

In tegenstelling tot de gangbare opvatting dat een uitgebreid staff rust zou bieden, stelt Taquin: « Maar het is precies het tegenovergestelde ». Hij beheert een veertig personen, van de keepercoach tot de conditietrainer, en merkt op dat de belasting exponentieel toeneemt bij Bayern München.

De kalender dwingt een tempo zonder rust: « Je hebt nooit weekends, je werkt op feestdagen en in juli‑augustus, dat bestaat niet. Een wedstrijd is een zestienurige dag ». Hij krijgt slechts drie weken vakantie eind mei‑begin juni, terwijl iedereen werkt.

Het gewicht van de dagelijkse beslissingen wordt ook benadrukt: « Je moet elke dag enorm veel beslissingen nemen. Tientallen en tientallen. Waarom een bepaalde speler op de bank zit, beslissen over de training, de tactiek, de voorbereiding, het gesprek… ». Elke keuze heeft directe impact op het leven van de spelers en het staff, waardoor de mentale belasting toeneemt.

Isabelle Hansez, arbeidspsycholoog gespecialiseerd in burn‑out en professor aan de Universiteit van Luik, commentaar: « Hij heeft zich te veel in zijn missie gestort ». Ze legt uit dat de idealisering van het werk leidt tot het vermenigvuldigen van uren en taken, waardoor een extreme vermoeidheid ontstaat die vaak voorafgaat aan burn‑out.

« Het eerste symptoom is altijd hetzelfde: een extreme vermoeidheid. Je hebt het gevoel nooit te herstellen, voortdurend in een koortsachtige staat te verkeren », specificeert zij, en herinnert dat het proces weken, zelfs maanden kan duren voordat het tot een instorting leidt.