Vitor Bruno maakt Anderlecht voorspelbaar: flankers Antman en Winkler

Anderlecht heeft na de nederlagen tegen Dinamo Zagreb en Beerschot een duidelijk probleem: de aanval onder Vitor Bruno is te voorspelbaar. Met Oliver Antman en Michael Winkler die steeds vaker van de flank naar binnen snijden, weten tegenstanders precies wat ze kunnen verwachten. Het gebrek aan variatie maakt het voor de tegenstanders makkelijker om de ploeg te neutraliseren.

Patroon van flankers naar binnen

De twee recente nederlagen, eerst tegen Dinamo Zagreb en daarna tegen Beerschot, lieten zien dat de Ratten weinig risico hoeven te nemen om de Brusselse aanvalspatronen te verstoren. Zodra Antman en Winkler van de zijkant naar het centrum trekken, sluit de tegenstander de ruimte en ontstaat er weinig gevaar. Zelfs zonder intensieve druk kan het centrum dichtzetten de ploeg in de problemen brengen.

Gebrek aan variatie en de gevolgen

Dit is geen nieuw probleem; Cercle Brugge had Anderlecht eerder al in dezelfde val gelokt en tegen Dinamo Zagreb zagen we een gelijkaardig verhaal. De tegenstanders weten nu dat de flankspelers de binnenkant op zoeken, de centrale zone kleiner wordt en de backs vervolgens de breedte moeten bieden. Als dat plan faalt, blijft er weinig variatie om de verdediging te ontregelen.

Het gebruik van flankers die naar binnen komen hoeft op zich geen slechte keuze te zijn. Het kan ruimte creëren voor opkomende backs, overtal opleveren in de halfspaces en combinaties rond de zestien mogelijk maken. Maar daarvoor moeten de backs op het juiste moment diepgaan, de middenvelders de bal snel verplaatsen en de aanvallers voldoende bewegen om de defensie uit positie te trekken.

Bij Anderlecht loopt dit systeem echter hapert. Van Ludwig Augustinsson en vooral Ali Maamar wordt verwacht dat ze buitenom gaan en met hun voorzetten gevaar creëren, maar die voorzetten zijn niet altijd nauwkeurig genoeg. Bovendien missen ze het type individuele aanvallende actie dat een winger die naar binnen trekt kan compenseren.

Wanneer de winger naar binnen trekt en de back vervolgens geen dreiging kan bieden, valt een belangrijk deel van de aanval stil. De tegenstander krijgt daardoor twee problemen minder om op te lossen; de verdediging kan compacter blijven en de ruimte voor Antman en Winkler wordt nog kleiner. Daarom is het vreemd dat Bruno zo weinig lijkt af te wijken van die aanpak.

Antman en Winkler worden steeds vaker beoordeeld op hun prestaties, maar spelen niet op hun favoriete positie. Het is moeilijk te verwachten dat ze elke week het verschil maken wanneer ze vanuit een rol moeten voetballen waarin hun kwaliteiten minder tot hun recht komen. Een speler moet niet alleen goed genoeg zijn, hij moet ook in de juiste omstandigheden worden gebracht.

Een mogelijke oplossing is om de twee vleugelspelers op hun natuurlijke flank te laten opereren, zodat ze de achterlijn kunnen opzoeken en voorzetten kunnen afleveren. Dat zou de tegenstander dwingen om ook de buitenkant te verdedigen en ruimte scheppen voor de spits en de infiltrerende middenvelders.