Zinho Vanheusden onthult impact van blessures bij Alkmaar en Mechelen
Zinho Vanheusden, die vorig jaar voortijdig stopte met professioneel voetbal na een reeks hardnekkige blessures, heeft een openhartige getuigenis gegeven over zijn moeilijke periode, waarbij hij vooral de mentale impact van de blessures bij AZ Alkmaar en KV Mechelen benadrukt.
Zinho Vanheusden verklaarde dat hij het profvoetbal veel te vroeg heeft verlaten, omdat de aanhoudende blessures hem geen kans meer gaven om op topniveau te presteren. Hij merkte op dat de fysieke klachten steeds langer duurden dan verwacht.
In zijn reflectie liet Vanheusden geen blad voor de mond, en hij beschreef de getuigenis als emotioneel maar ook als een bron van kracht voor de toekomst. Hij gelooft dat het delen van zijn verhaal andere spelers kan inspireren om open te zijn over hun eigen worstelingen.
Mentale impact van blessures bij Alkmaar en Mechelen
"De eerste zware blessures vielen emotioneel gezien wel mee. Je hebt ook al geproefd van het profvoetbal en al wat dingen gedaan. Ik denk dat de blessures bij AZ Alkmaar en KV Mechelen mentaal het zwaarst hebben doorgewogen. Toen werd het mentaal heel zwaar."
Bij AZ Alkmaar onderging hij vier knieoperaties, kreeg hij een goed plan van de club, maar daarna brak Bas Dost zijn middenvoetsbeentje tijdens een duel, waardoor de situatie verslechterde. De club bood hem een gestructureerd revalidatieplan, maar de onverwachte voetblessure belemmerde zijn terugkeer.
Hij beschreef hoe telkens iemand op zijn voet stond, waarna het breken van het bot gebeurde, en hij voelde zich daardoor boos op iedereen en kon de gebeurtenissen nauwelijks geloven. Deze herhaalde tegenslagen lieten hem twijfelen aan zijn toekomst in het voetbal.
Steun en herstel na de crisis
Vanheusden speelde nog een wedstrijd ondanks de pijn, omdat hij niet geblesseerd wilde lijken; destijds was hij uitgeleend aan AZ Alkmaar, revalideerde hij bij Internazionale of in België, en miste hij een thuisclub, terwijl Standard zijn thuisbasis voelde. De afwezigheid van een vaste thuisbasis maakte het herstelproces extra zwaar.
Hij kreeg veel steun van diverse clubs, maar besloot uiteindelijk zelf hulp te zoeken bij een psycholoog en een mental coach, wat hem hielp de blijvende boosheid te overwinnen. Hij benadrukte dat de mentale begeleiding hem leerde zijn frustratie om te zetten in motivatie.
Zelfs na zijn carrière blijft hij de begeleiding bezoeken; hij vindt het nu normaal om over mentale problemen te praten, noemt het een doorbraak en zegt dat zonder zijn twee kinderen hij niet zou weten wat hij moet doen. Hij hoopt dat zijn openheid het stigma rond sportpsychologie verder zal doorbreken.